گفتمش ،دل که شکستی خبر از حالش داری؟گفت ،در عهد گذشته گذر ی هم داریگفتمش، رفتی مرهم بغض ترک خورده چه شد ؟گفت ،در سینه خود شوق جری هم داریگفتمش، آینه از غربت منتیره شدهگفت، در چشم خودتجلوه زری هم داریگفتمش، غصه چو طوفانهمه جا می‌پیچدگفت دریا دلیساحلی آرام داریگفتم، از قصه تنهاییخود خسته شدمگفت ،در خلوت دلهمسفری هم داریگفتم، رفتنشخانه ی بی‌جانِدلم ویران کرد.گفت، در ویرانی دلآبادگری هم داریگفتمش،ای شعراز دست زمانطاقت من طاق شدهگفت،در صبرچراغ سحری هم داریمهلن عزیزی + نوشته شده در شنبه

مرا اینگونه باور کنگهی خاموشگهی پر جوشگهی گمگشته در افکارمیان خاطرات دیروزمرا اینگونه باور کنرها در ابر بی‌ وزنیولی پیدادر حال و در امروزگهی در خویش می‌تابمگهی با باد می‌رقصمگهی در موج می‌خوابمگهی با خویش می‌جنگممرا اینگونه باور کننه آغازم نه پایانمفقط خود را نمی‌یابمهلن عزیزی + نوشته شده در سه شنبه ششم آبان ۱۴۰۴ ساعت 13:23 توسط هلن عزیزی  | 

آتش گرفت دل مامی‌سوزد هیرکانیباران اشک این مردمکنار او فرو می‌ریزدهر برگ سوختهفریادِ هزار غمِپنهان استهر دود سر به گرداندرد هزار ریشه که می‌لرزدباد از تن درختانناله‌های آخرین برمی‌چیندخاموش می‌شود جنگلجهان بی او چه می‌ارزدمیان خاکستر هنوزآهی نفس می‌کشددل گرچه شعله ور شدعشق بی او چه می‌کشداز چه میسوزد دلتنازنینم نسوز هیرکانیتو بال روشنی‌تو روح مهربانیبه باد تکیه مکندلت به خاک پیوستبرگت یک دنیاباغ ایرانیآتش گرفته دل مااز سوز جان هیرکانینوز باد نوزبر تن خسته هیرکانیدر دل این خاک کهننیست فریاد رس